Jak naprawić komin na dachu?
Komin wystający ponad połać dachową jest narażony na działanie wody, mrozu oraz wahań temperatury. Skutkuje to pękaniem cegieł, degradacją spoin i uszkodzeniami wykończenia. Naturalną rzeczą więc jest, że remont komina po pewnym czasie jest niezbędny.
W zdecydowanej większości przypadków komin jest konstrukcją murowaną z cegły pełnej, która zapewnia nośność i ciąg kominowy. Widoczna część komina może być wykończone w różny sposób. Do najczęściej stosowanych materiałów należą tynk, cegła klinkierowa, powlekana blacha stalowa, płyty włókno-cementowe lub kompozytowe. Jednak z upływem czasu wszystkie te materiały ulegają stopniowej degradacji wskutek działania warunków atmosferycznych, w tym wody, wysokich i niskich temperatur czy promieniowania UV. Powoduje konieczność okresowej kontroli stanu wykończenia oraz wykonywania prac renowacyjnych w celu zachowania trwałości i estetyki komina.
Remont kominów różnie wykończonych
Jak naprawić stary komin? Pierwszym krokiem jest ocena stanu wykończenia nad dachem. Tynk, cegła klinkierowa, powlekana blacha stalowa oraz płyty włókno-cementowe lub kompozytowe należy sprawdzić pod kątem spękań, odspojenia i ubytków.
Tynk. W przypadku drobnych ubytków lub spękań uzupełnia się go zaprawą cementowo-wapienną w proporcji 1:1,5 (cement:wapień) lub gotowymi masami renowacyjnymi dopuszczonymi do stosowania na zewnątrz. Przy większych ubytkach, gdy spękania przekraczają 3-5 mm lub fragmenty tynku odpadają, należy częściowo skuć starą warstwę i wykonać nowy tynk. Grubość nowego tynku powinna wynosić minimum 10 mm. Taka grubość zapewnia solidne wypełnienie ubytków, odpowiednią odporność na czynniki atmosferyczne, elastyczność i możliwość ewentualnego ponownego wyrównania powierzchni.
Cegła klinkierowa. Przy drobnych ubytkach i spękaniach uzupełnia się wyłącznie spoiny zaprawą renowacyjną o parametrach zbliżonych do istniejących (przyczepność ≥0,3 MPa, odporność na mróz ≥50 cykli zamrażania i rozmrażania). W przypadku większych uszkodzeń konieczna jest naprawa muru ceglanego.
Blacha stalowa powlekana. Należy sprawdzić powłokę pod kątem rys, ognisk korozji i miejscowych odkształceń. Niewielkie rysy lub powierzchniową korozję usuwa się przez przeszlifowanie i zabezpieczenie farbą antykorozyjną do zastosowań zewnętrznych. Minimalne odkształcenia można wyrównać mechanicznie młotkiem gumowym. W przypadku poważnej korozji, perforacji lub znacznych odkształceń niezbędna jest wymiana blachy. Procedura obejmuje: demontaż starej obróbki, przygotowanie podłoża (oczyszczenie i odtłuszczenie), docięcie nowej blachy do wymiarów komina, ułożenie i wypoziomowanie z zachowaniem szczelin dylatacyjnych 5-10 mm przy murze oraz trwałe mocowanie przy użyciu wkrętów lub nitów odpornych na korozję. Obróbki blacharskie należy wyprofilować tak, aby odprowadzały wodę poza obrys komina i współpracowały z pokryciem dachowym.
Płyty włókno-cementowe i kompozytowe. Odklejone elementy należy przykleić specjalnym klejem do płyt elewacyjnych odpornym na warunki atmosferyczne (np. klejem poliuretanowym lub hybrydowym z dopuszczeniem do montażu zewnętrznego). Popękane płyty wymienia się na nowe, zachowując system mocowania producenta.
Jak naprawić komin z cegły?
Naprawa komina z cegły zależy od stopnia jego degradacji. Przy wymianie pojedynczych cegieł nowe elementy należy wmurować przy użyciu zaprawy cementowo-wapiennej lub renowacyjnej o parametrach zbliżonych do istniejących (przyczepność ≥0,3 MPa, odporność na mróz ≥50 cykli). Nowe cegły wmurowuje się tak, aby zachować układ i spoinowanie istniejącego muru. Różnice kolorystyczne są naturalne, aby je zminimalizować, zaleca się lekkie przeszlifowanie powierzchni nowej cegły przed fugowaniem lub dobór zaprawy spoinującej w odcieniu dopasowanym do starego muru.
Gdy uszkodzenia obejmują więcej niż 30-40% muru lub komin wykazuje odchylenie od pionu powyżej 2-3 cm, konieczne jest częściowe lub całkowite rozebranie muru. Rozbiórkę wykonuje się warstwa po warstwie. Nowy mur wznosi się z pełnych cegieł ceramicznych, kontrolując pion i poziom za pomocą sznura murarskiego lub poziomnicy, na bieżąco korygując odchylenia przy układaniu kolejnych warstw. Jaka zaprawa do naprawy komina? Do wymurowania nowego komina można zastosować zaprawę cementowo-wapienną o wytrzymałości 5-10 MPa i nasiąkliwości <16%, zapewniającą trwałość i odporność muru na wilgoć oraz mróz. Zaprawę nanosi się szpachelką lub kielnią murarską, dokładnie wypełniając spoiny poziome i pionowe. Nadmiar zaprawy usuwa się w trakcie murowania, utrzymując grubość spoiny około 10 mm.
Naprawa komina na dachu – niezbędna czapa kominowa
Na górnej krawędzi komina wykonuje się czapę kominową – poziomą płytę chroniącą mur przed wodą opadową. Do jej uformowania można wykorzystać beton klasy C20/25, zbrojony siatką stalową o średnicy 6-8 mm, lub zaprawę cementowo-wapienną (przy mniejszych kominach) o wytrzymałości 5-10 MPa i nasiąkliwości <16%. W obu przypadkach przed wylaniem mieszanki konieczne jest wykonanie szalunku, który odwzorowuje kształt płyty, zapewnia spadek i wysunięcie powierzchni. Grubość czapy powinna wynosić minimum 5 cm, a powierzchnia być wysunięta 3-5 cm poza obrys muru ze spadkiem 5-10% w kierunku odpływu wody. Na krawędzi formuje się kapinos o szerokości 2-3 cm, który kieruje spływającą wodę poza ściany komina.
Czapę można także wymurować z pełnych cegieł (np. klinkierowych), układając je w sposób zapewniający spadek od środka ku krawędziom. Grubość takiej czapy powinna wynosić co najmniej półtorej cegły w pionie, a spoiny wypełnia się zaprawą cementowo-wapienną. Kapinos formuje się przez lekkie wysunięcie ostatniej warstwy lub profilowanie zaprawą. Na rynku są również prefabrykowane czapy betonowe lub klinkierowe. To gotowe elementy, które ułatwiają montaż i zapewniają prawidłowy spadek oraz kapinos, ale wymagają dokładnego dopasowania do wymiarów komina i stabilnego osadzenia na murze.
Po wykonaniu czapy stosuje się hydroizolację powierzchniową, obejmującą całą powierzchnię płyty i kapinos. Powierzchnię należy oczyścić, upewnić się, że jest sucha i nośna, a następnie nanieść grunt penetracyjny poprawiający przyczepność powłoki hydroizolacyjnej. Hydroizolację wykonuje się emulsją bitumiczną w co najmniej 2 warstwach lub masami polimerowo-bitumicznymi/renowacyjnymi o grubości 2-3 mm, zatapiając w narożnikach wzmocnienia z tkaniny wzmacniającej. Po zakończeniu prac czapę należy chronić przed deszczem i mrozem przez co najmniej 24-48 godzin.